olarak ifade edilebileceği, rekabet hukuku ihlali sonunda uygulanan idari yaptırımların “cezai suçlama” niteliğinde olduğu, doğası gereği kabahat teşkil eden bu davranışlar hakkında ceza hukukunun genel ilkelerinin uygulanma alanı bulacağı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) Menarini [175] kararında İtalya rekabet otoritesi tarafından verilen idari para cezasının cezai nitelikte olduğu ve bu nedenle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 6/1. maddesinin uygulama alanı bulacağı [176],
- Bu yaklaşımın idari soruşturma muhataplarının yalnızca adil yargılanma hakkından değil evrensel ceza hukuku prensiplerinin sanıklar için öngördüğü diğer güvencelerden de niteliğine uygun düştüğü ölçüde istifade edebileceğine işaret ettiği, AİHS’nin Engel [177] ve Öztürk [178] kararlarında idari yaptırımların sözleşme kapsamında bir “ceza” olarak nitelendirildiği ve AİHS’nin 6. maddesinde yer alan güvencelerin uygulanabilir olduğunun ifade edildiği,
- ABAD’ın konuya yaklaşımının da AİHM içtihatlarıyla örtüştüğü, ABAD’ın Aalborg Portland [179] kararında masumiyet karinesinin ihlal edidliği sonucuna ulaşıldığı, benzer şekilde Rhone Poulenc [180] kararında rekabet otoritelerinin teknik anlamda mahkeme olmamasının temel haklar ile ilgili bir takım usuli güvencelerden muaf oldukları şeklinde yorumlanamayacağının ifade edildiği, JFE Engineering [181] kararında kartel katılımcılarından birisinin karteli ikrar etmesinin diğer katılımcıların kartelin varlığını reddetmesi halinde rekabet otoritelerinin kartelin varlığını itirafı destekleyecek diğer delillerle ortaya koyma yükümlülüğü olduğunun ifade edildiği, ikrar ya da uzlaşmada ortaya koyulan iradenin yalnızca ilgili teşebbüs açısından sonuç doğuran irade beyanı olduğu, ikrarın tek başına ceza hukukundaki delil niteliği ve maddi gerçeği ortaya koyma iktidarının tartışmalı olduğu, ikrar ya da uzlaşma iradesinin BATIBETON’un kartelin tarafı olduğunu ispatlamadığı, bu konudaki ispat yükünün ispat ölçüsüne dair esaslar çerçevesinde Kuruma ait olduğu,
[175] A. Menarini Diagnotics S.R.L. v. Italy, 43509/08, para. 44. Erişim Linki:
https://hudoc.echr.coe.int/eng#{%22itemid%22:[%22001-106438%22, Erişim Tarihi: 12.12.2024.
176 A. Menarini Diagnotics S.R.L. v. Italy, 43509/08, para. 59. ABAD da AİHM’nin Meraniri kararına atıfla
aynı hususları tekrarlamıştır. Bkz. Case C-501/11 P, Schindler Holding Ltd and Others v European
Commission, ECLI:EU:C:2013:522, para. 35, Erişim Linki: https://eur-lex.europa.eu/legal-
content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:62011CJ0501, Erişim Tarihi: 12.12.2024.
177 Başvuru no: 8544/79, Öztürk v. Almanya, K.T: 21/02/1984, para. 50-51, şurada tartışılmıştır: Ahmet
Yalçın, AB ve Türk Rekabet Hukukunda Hukuka Aykırı Delillerin Kabul Edilebilirliği, Rekabet Kurumu
Uzmanlık Tezi, Ankara 2022, s. 12.
[178] Başvuru no: 5100/71, Engel and Others v. Netherlands, K.T: 08/06/1976, para. 82, şurada
tartışılmıştır: Yalçın, AB ve Türk Rekabet Hukukunda Hukuka Aykırı Delillerin Kabul Edilebilirliği,
Rekabet Kurumu Uzmanlık Tezi,, Ankara 2022, s. 12.
[179] Joined Cases C-204/00P, C-205/00P, C-211/00P, C-213/00P, C-217/00P ve C-219/00P, Aalborg
Portland and Others v Commission, ECLI:EU:C:2004:6, para. 216, Erişim Linki:
https://curia.europa.eu/juris/showPdf.jsf?text=&docid=48825&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&d
ir=&occ=first&part=1&cid=13466998, Erişim Tarihi: 10.12.2024.
180 Case T-1/89, Rhone Poulenc v. Commission Opinion of Mr. Vesterdorf Acting As Advocate General,
10 July 1991, II-885 Erişim Linki: https://eur-lex.europa.eu/legal-
content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:61989TC0001 Erişim Tarihi: 12.12.2024.
[181] Joined Cases T-67/00, T-68/00, T-71/00 and T-78/00, JFE Engineering and Others v. Commission,
Judgment of the Court of First Instance (Second Chamber),ECLI:EU:T:2004:221, para. 219, Erişim
Linki:
https://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=49365&pageIndex=0&doclang=EN&
mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=1291776 Erişim Tarihi: 12.12.2024.